h1

TAG – Larawan

Setyembre 29, 2008

I’ve been tagged by NAGLALAMBING NA CUTE

Here’s the rule:
1. Write a poem or an inspiring line based on a photo of your choice. This photo can be your own, or someone else’s. (If the picture is not yours, please ask permission from the owner when you post it, or better yet, provide only the link to the picture that inspired you, without posting it.)
2. Your poem or inspiring line may be of any length, and any genre. It can be humorous, sentimental, heart-warming, whatever. You may write in Ilokano, English or Filipino.
3. Post your inspiring line in your blog and in the comment section of this page (or just a link to your post so we could go and check it there). For poetry submissions, please indicate if you wish your piece to be posted in Bilingual Pen as an article submission.
4. The goal of this game is to get us to write, and express our thoughts and emotions.

Faith teaches us to BELIEVE!
No matter what situation you are having right now.
Hold On! Be Strong!
Don’t Give Up…
GOD is making HIS very special way for YOU!

I Am Now TAGGING:

1.AKOITO
2.BATANG MAILAP
3.GASTI
4.FERBERT
5.POPOY INOCENTES

h1

Pano Kung Bumalik Sya?

Setyembre 18, 2008

Gusto ko katabi kita…
Gusto ko andiyan ka…
Gusto ko kasama kita lagi…
Gusto ko ako lang ang mahal mo…

pero pinakagusto ko…
masaya ka…
sige na…
puntahan mo na siya.

Bakit kaya ang tao kapag nagmamahal nagiging bulag. Bakit hindi niya nakikita ang totoo? Bakit kinakaya niyang tiisin ang lahat ng pasakit wag lamang mawala ang taong minamahal niya? Bakit nga ba napakadaling patawarin ang taong mahal mo anuman ang ginawa nito sayo? Bakit natatanggap mo pa rin siya kapag nagbabalik siya gayong iniwanan ka na niya?

Hanggang ngayon hindi ko alam kung ano ang isasagot ko sa mga ganyang tanong. Pano ba naman kasi… hindi ko pa masabi sa ngayon kung nawala na nga bang talaga ang pagmamahal ko sa isang taong binigyan ko ng sandaang porsyento ng pagmamahal ko. Siguro abnormal lang talaga ako na ibinigay ko ang buo kong pagkatao sa kanya. Ilang beses na siyang umalis, iniwanan niya ako… pero sa tuwing bumabalik siya, buong puso ko pa ring tinatanggap na para bang wala lang ang mga nangyari. Siguro sa kanya wala lang yun, dahil ako lang naman ata talaga ang nagmamahal, kaya ako lang ang apektado sa mga nangyari.

Sana nanatili na lamang kaming magkaibigan. Sana hindi na ako naghangad pa nang mas masahol pa sa pagkakaibigan. Sana hanggang doon na lang, kung saan damang-dama ko siya, damang-dama ko ang tunay na kahalagahan ko sa kanya. Alam ko, nang magmahal siya nawala na ako sa mga alalahanin niya, sa mga naiisip at naaalala niya. Masaya ako pag nariyan siya, masaya ako kapag ipinapakita niyang mahal niya ako – noon pilit kong isinasaksak sa utak ko na totoo ang lahat. Pero nang hindi na siya bumalik, naisip kong umaasa lang ako sa wala noon pa man. Masaya ako ngayon – siguro nasanay na akong wala siya. Pano kung bigla siyang nagbalik? Matatanggap ko pa kaya siya gaya noon? Ayoko magsalita nang patapos, totoong wala na akong nararamdaman sa kanya ngayon – dahil wala siya, eh pano kung bumalik siya?

Pipilitin ko… na sa kanyang pagbabalik – kung babalik man siya, na iiwas ako at tatalikuran siya.

h1

Unang Tikim – Last Part

Setyembre 11, 2008

“May kumakatok!” ang pabulong pero tarantang wika ko kay Angela. “Alam ko gagi, naku pano ba to?!” ang wika niya. “Angela. Angela, buksan mo tong pinto!” ang galit na wika ng nanay niya. Mabilis ang desisyon ni Angela, pinagtago niya ako sa likod ng pintuan. Natatakot ako pero sinunod ko na lang siya. Binuksan niya ang pintuan at pinapasok ang nanay niya. “Kanina pako katok nang katok antagal mo namang magbukas!” ang paasik na wika ng nanay niya. Ang kuwartong iyon na mismo ang buong bahay nila. Nangungupahan lamang sila. Sa isang maliit na espasyo, naroroon na ang higaan, kainan, lalagyanan ng mga kagamitan.

Nang pumasok ang nanay niya. Hinintay niyang tumalikod ito saka niya ako sinenyasang lumabas na. “Hoy!” ang sigaw ng nanay niya. Nakailang hakbang na ako palabas ng kuwarto pero huli na. Nakita ako ng nanay niya.

“Naknamputang mga bata kayo, anong oras na puro laro pa rin ang inaatupag niyo!” ang galit na sigaw ng nanay niya. “Makoy baka kanina ka pa hinahanap ng nanay mo, anong oras na ah!” ang patuloy nito. “Hindi pa po ako hinahanap, kakapunta ko pa lang po dito kanina kasama sina Janet, nauna lang po sila dahil naiihi daw!” ang mabilis kong sagot. Napasulyap ako sa kinatatayuan ni Angela. Nakangiti siya.

Pagtalikod ko, saktong pagsara naman ng pintuan nila. Hindi ko alam ang mararamdaman ko. Biruin mo ba namang walang malisya sa nanay niya na nahuling may lalaki sa kuwarto kasama ang anak niyang babae. Sabagay – bata pa kami noon. Natatawa akong bumaba sa Apartment building na iyon… umaasang mauulit pa iyon sa mga susunod pang mga araw.

h1

Unang Tikim – First Part

Setyembre 3, 2008

Onse-anyos pa lamang ako noon.

“Mak, me favor ako sayo!” ang sabi sakin ni Angela. “Ano naman yun?” ang takang wika ko naman. “Gusto ko kasing asarin si Miller, kunyari boypren na kita.” ang sagot niya. “Ngek e di ba boypren mo yun?” ang sagot ko. “Break na kami, nakipagbreak ako. Ang boring nya naman kasi eh.” ang wika niya. “Kaw bahala!”. Ang tanging nasabi ko.

Mula nga noon. Nagkunwari kaming magnobyo (nakss tagalog!) Madalas kaming magkasama, nagkukuwentuhan, kadalasan kumakandong pa siya sakin. Ilang araw pa ang lumipas at lalo naming na-enjoy ang set-up namin. Kunwaring magboypren. “nakahalik ka na ba?” ang tanong niya. “hindi pa… bakit?” ang sagot ko naman. Hinawakan niya ako sa baba at siniil ng halik ang mura ko pang labi. Smack lang yun pero tinigasan ako ng sobra. “gusto mo paba?” ang tanong niya. “O-o naman!” ang sagot ko. “Masarap ba?” ang tanong niya. “S–syem-pre nam–naman” ang nauutal kong sagot. Saka niya ako pinupog ng halik. Sanay na sanay siya sa laplapan – Talent niya yata yun eh. “ituloy lang natin to, mas marami ka pang matitikman.” ang paninigurong wika niya sakin. “talaga???” ang sabik ko namang wika.

Habang lumilipas ang mga araw. Mas lalong nagiging maganda ang samahan namin. “Tara tong-its tayo sa kwarto ko!” ang aya niya samin. Kasama sina Adrian, Janet at Norilyn – pumunta kami sa kwarto niya. Hindi ako sumali sa laro – hindi kasi ako marunong magtong-it. Maya-maya nagpaalam na ang magnobyong Janet at Adrian. Maya-maya pa, sumunod na rin sa kanila si Norilyn. Kaming dalawa na lang ang naiwan sa kwarto ni Angela. Wala akong kaalam-alam sa mga maaaring mangyari. Humiga siya sa hita ko. Hinatak ang ulo ko at pinupog ng halik ang labi ko. “Wala mama ko. Mamayang gabi pa uwi nun!” ang nakangiti niyang wika. Nagyakap kami. Hinubad niya ang t-shirt ko. “Ang kapal siguro ng foam ng bra mo…” ang kinakabahan kong wika. “Anong foam… totoo lahat yan. Walang foam ang bra ko no!” ang wika niya. “Hindi ako naniniwala.” ang kabadong wika ko pa rin. “Gusto mong hawakan?” ang hamon niya. Hindi na ako nagsalita. Ipinasok ko ang kamay ko sa blouse niya. At kinapa-kapa ang mga suso niya. Anlambot. Anlalaki. Pinigilan niya ako. Hinubad niya ang blouse niya… sumunod ang bra. Saka niya ako hinatak at ipinalamon ang magkabila niyang suso. Walang lasa – pero nasasarapan ako. Tigas na tigas na ang titi ko.

Hinawakan niya ang titi ko – na natatakpan ng brief at short na pambasketbol. “Wow ang tigas na ah!” ang bulong niya. Hindi ako nagsalita. Ipinasok niya ang kamay niya sa brief ko at dinama ang nasa loob nito. “May kaunting bulbol ka na pala…” ang natatawa niyang wika. Muli, hindi ako nagsalita. Hinubad niya ang panty niya. Kasalukuyan na siyang nakapaldang maikli. Pinahawakan niya sakin ang kanyang hiyas. Basa. Nilaro-laro ko. Walang buhok. Mamasa-masa. Binatak niya ang short ko kasama ang brief. Saka umupo sa kandungan ko. Mainit sa pakiramdam. Para akong nasa langit, nakapikit, ninanamnam ang bawat indayog niya. Hindi ko na napigilan. Sumabog ang katas ko sa loob niya. Saka kami nagkatawanan. Maya-maya lamang – magkatabi kami sa kama niya. Kapwa walang saplot. Pawis.

Biglang may kumatok sa pintuan.

h1

Pangako…

Setyembre 2, 2008

“Pupunta ako sa birthday mo ha! marame bang handa? hehehe!” ang sabi ni Angel sakin isang buwan bago ang birthday ko. “Bahala na. Basta punta ka… hindi magiging kumpleto ang birthday ko kung hindi ka darating!” ang sagot ko naman. Saka kami naghiwalay ng landas.

—–

“Punta ka dito. Narito ako sa bahay ni Kuya!” ang text sakin ni Angel makalipas ang isang linggo. “Sorry busy ako. Madame kasi akong inaasikaso ngayon eh. Kita na lang tayo sa birthday ko.” ang reply ko sa kanya. “Toh naman. Sige na punta ka na! Minsan lang naman to!” ang textback niya. “Tangek.. sige na next time na lang. Punta ka na lang sa b-day ko. Wag mo kalimutan yung regalo ha! hehehe!” ang huling reply ko sa kanya.

—–

“Pssssst!” ang sitsit niya sakin – dumating siya makalipas ang isa na namang linggo, ilang araw na lang bago ang birthday ko. Hindi ko pinansin ang sitsit, hindi ko kasi sigurado kung siya ba talaga yun. Diretso lang ako sa paglalakad. Paglabas ko sinabi kaagad sakin ng isa kong kaibigan na nakita niya si Angel, hinahanap daw ako. Natatawa ako sa sarili ko kung bakit hindi ko pa siya pinansin pero naisip ko, darating naman yun sa birthday ko.

—–

Birthday ko na. Ayos na ang lahat. Isa-isa na ring nagdatingan ang mga bisita ko. Umarkila pa kami ng videoke machine at nag-ihaw ng napakaraming pulutan at nagluto ng iba pang handa. Pagabi na. Isa lang ang nasa utak ko. Bigla na lamang siyang magtetext na nariyan na siya o di kaya nama’y sisilip na lamang sa pintuan ng bahay namin. Dumating ang tatlong pinsan niyang kaibigan ko rin. Birthday rin ng tito nila ng araw na iyon. Pero pinaunlakan muna nila ako kahit sandali lang. “Nandun nga si Angel sa bahay eh. Hindi ba siya pupunta dito?” ang tanong ng isa niyang pinsan sakin. “Hindi.” ang tanging sagot ko. Malapit nang matapos ang birthday ko. Umaasa na lamang akong bigla na lang siyang magtetext, kahit batiin niya na lang siguro ako. Pero nabigo ako. Hindi siya dumating, hindi man lang siya nagparamdam… pero hindi ko alam kung bakit tila kumpleto pa rin ang birthday ko kahit wala siya.

Dalawang buwan na ang nakakalipas mula nang mangako siya. Pero hanggang ngayon, hindi pa rin siya dumarating.

h1

Ito ang TAMA!

Agosto 30, 2008

Ilang linggo na rin ang nakakaraan… wala nang friction between me and sa kaibigan ko. Siguro iniwasan ko na rin, baka kasi humantong pa sa kung saan. Mabuti na rin yung nag-iingat. Madalas niya akong tinetext:

“Do you really love me?”

“If you don’t love me… FINE! alam ko naman sa simula pa lang na nagpepretend ka lang na mahal moko eh!”

“I Hate You!”

Madalas nababadtrip ako. Pano ba naman kasi, lagi na lamang bang ganun? Eh wala naman kaming usapang mahal ko siya bilang karelasyon eh. I told her from the very start na I Love Her because she is my FRIEND. Siguro iba nga talaga ang babae pag nagmahal. Hindi na rin kami masyadong nagdidikit at nagkukuwentuhan na gaya ng dati. Kamakailan, nag-inuman kami ng bestfriend kong si Arn na dating asawa naman niya. Naitanong ko kay Arn… “Mahal mo pa ba siya?” na walang gatol namang sinagot niya ng “Oo… SOBRA!” hindi na lang ako umimik. Siguro hudyat na yun para tuldukan ko na ngang talaga kung anuman ang namamagitan saming dalawa ng dating asawa niya.

Kailan lang. Napapansin ko nagiging CLOSE silang dalawa. Natutuwa ako. Pero hindi ko alam kung bakit tila me sundot pa rin sa puso ko. Medyo may kirot… pero siguro naninibago lang ako o kaya eh naiilang. Napapansin ko nagiging masayahin na naman siya, pakanta-kanta, pangiti-ngiti. Siguro panahon na para hayaan ko na sila. Yun naman talaga ang dapat eh. Siguro naman wala na talaga akong PAGMAMAHAL na nararamdaman sa kanya – hanggang KAIBIGAN na lamang kumbaga.

h1

Kinamay Na Lang…!

Agosto 26, 2008

Madaling-araw. Masaya kaming kumakain ng Lucky Me Spicy Hot Beef na binudburan ko ng sandamakmak na Paminta (to the point na madilim na ang sabaw) at nilagyan ng ilang pirasong sili. Sobrang anghang na pero masarap kainin. Nagtututulo na nga ang mga pawis namin sa buong katawan.

“natatae ako…” ang biglang nasabi ni Son. “kadiri ka naman, nakita mo nang kumakain tayo dito bigla kang babanat ng ganyan…” ang sagot naman ni Noy. “me tubig ba sa banyo?” ang muling wika ni Son. Pero dahil isang napakatamad na tao ni Son eh pinagtripan ko siya. “wala nang tubig, buhatin mo na lang yung isang timba sa baba (kasalukuyan kaming nasa second floor)…” ang sagot ko.

Dahil taeng-tae na nga si Son eh no choice siya kundi buhatin ang malaking timba mula sa baba. Pagpasok na pagpasok niya sa banyo… “taena naman to oh, eh puno pala tong dalawang drum niyo eh!” ang asar na sabi niya. “pasensiya ka… di mo muna tiningnan..” ang sagot ko na tatawa-tawa naman si Noy. Matapos ang kinse-minutos eh sumilip si Son mula sa pintuan ng banyo… “Mak, barado ata yung kubeta niyo..” ang medyo nahihiya niyang wika. “Hindi yan barado… baka naman sobrang lalaki ng tae mo kaya bumara, pang NORMAL na tao lang kasi yan.” ang natatawa kong sagot. Bumalik siya sa banyo. Habang mahina namang tawa kami nang tawa ni Noy.

Maya-maya sumilip na naman siya. “eh Mak, isang bilog na lang pero hindi ko ma-flush kasi bumabalik-balik. Nakalutang kasi eh…” ang sabi niya. “O diba hindi barado. baka naman me hangin sa loob yang tubol mo”, ang natatawa ko pa ring sagot. Lumobo na ang sipon ni Noy sa katatawa. Pumasok ulit siya sa banyo, pero maya-maya eh… “Mak, asan yung sabon niyo?” ang sabi niya. “baboy mo ah, hindi pwede…” ang sagot ko.

“Buti naman at napalubog mo…” ang wika ni Noy na natatawa pa rin. “Hindi ko napalubog – dinampot ko kaya tsaka shinut ko sa butas sa gilid…” ang naiirita niyang wika ke Noy. Napahagalpak kaming dalawa sa katatawa sa kababuyan ni Son. “eh ano magagawa ko eh ayaw nga lumubog, eh kung me pumasok!” ang seryoso niyang wika. “dapat tinusok mo ng tingting… hindi mo kinamay. EEEEEEWWWWW!” ang pang-aasar naman ni Noy.

Sa sobrang asar ni Son eh umuwi na siya sa bahay nila at hindi kami kinausap ng ilang araw. He’s so KADIRI kaya!