Archive for Nobyembre, 2008

h1

badGIRL

Nobyembre 22, 2008

badgirl

Kagagaling ko pa lang non sa school, gaya ng nakasanayan… matapos iwan ang gamit sa loob ng bahay – lalabas akong naka-sando at suot pa ang pantalong pampaaralan. Masyadong maaga ang uwian noong araw na iyon. Alas-7 pa lamang ng gabi. Naisipan ko munang tumambay sa mall sa di-kalayuan. Tumingin-tingin, naglakad-lakad. Tumingin ako sa mga palabas sa sinehan. “Pssst!” ang sitsit sa aking tagiliran. Tumingin ako sa pinanggagalingan nito. Kinindatan ako ng isang babae. Disisiyete na ako noon. Yung babae malamang mga bente-anyos pataas na. Hindi ko siya pinansin. Baka nantitrip lang.

“Kolboy ka no?” ang wika niya – katabi ko na pala siya. Dinikitan niya ako nang hindi ko siya pinansin. Tiningnan ko lang siya. Sinusukat ang pagkatao niya. Tinitimbang kung paano ko nga ba sasagutin ang tanong niya. “Wag ka na mahiya… to naman!” ang wika niya pang pabiro saka ako dinutdot ng daliri sa tagiliran. Wari bang kilala niya ako. “Pano mo naman nasabi?” ang tanging naiwika ko sa kanya. “Feel ko lang! marami kasing kolboy dito, at tingin ko isa ka sa kanila…” ang wika niyang parang sabog. Iba ang pananalita niya… walang kahihiyan. Para bang napakatagal na niya akong kilala. “Eh kung sabihin ko sayong hindi.” ang wika ko. “E di hindi kita paniniwalaan!” ang wika niya sabay kindat.

“Short-time tayo..” ang wika niya. “Sabog ka ba? O pinagtitripan moko?” ang tanong ko sa kanya. Napakalakas ng loob niya para sabihin ang ganoong bagay sa isang hindi kilala. “Naka-E lang ako. Eh sa type kita eh… bakit BADING lang ba ang pinapatulan mo?” ang nang-aasar niyang tanong. Tinalikuran ko siya. Mabilis ang mga hakbang papalayo sa kanya. “Hooooy! to naman PIKON ka no! sige na TYPE talaga kita eh… one-night stand lang!” ang habol niyang wika. Medyo malakas ang pagkakasabi niya. Napatingin ako sa paligid. Mangilan-ngilan ang nakatingin samin. Huminto ako at hinarap siya. “Ano bang problema mo!” ang wika ko. “Para ka namang TANGA! wag kang mag-alala, babayaran kita! Magkano ba Talent Fee mo?” ang diretsa niyang tanong. Napangisi ako sa sinabi niya. napakalakas ng loob talaga ng babaeng ito.

Pagpasok pa lamang sa kuwarto kinakagat-kagat na niya ang leeg ko, ang tenga. panay ang piga niya sa kargada ko. Itinulak niya ako sa kama. Hinubad niya ang lahat ng kasuotan niya. Saka tumalon sa tabi ko. Hinubad niya ang pang-ibaba kong kasuotan pati brief. kasalukuyan nang GALIT na GALIT ang kargada ko sa ginagawa niya. Nilaplap niya ako… Kinakagat ang ibabang labi ko. isinubo nang buong-buo ang kargada ko. Sinakyan niya ako at nagtaas-baba sa harapan ko. Iba pa rin ang pakiramdam pag babae ang katirahan mo. Hinatak niya ako papatong sa kanya saka ako naman ang nagtaas-baba. Tatlong beses akong nilabasan sa kanya. Halos lahat ng posisyon eh ginawa namin.

“O pano? next time ulit!” ang wika niya habang naglalakad kaming palabas sa motel. “Kala ko ba one-night stand lang?” ang pabiro kong wika. “eh sa DELICIOUS ka eh – me magagawa ba ko?” ang mataray niyang wika. Natawa lang ako sa sinabi niya. Huminto siya sa isang nakaparadang motor sa gild ng daan. “Oh ano? Gusto mo hatid kita senyo?” ang aya niya. Kanya pala yung motor na iyon. “Sige ayos lang ako… malapit lang naman ako dito!” ang wika ko. “para malaman ko naman san ka nakatira.” ang wika niya. “Wag na… nakakahiya bahay namin!” ang wika ko. “Badtrip ka naman pare oh. O pano? kelan ulit?” ang wika niya. “bahala na! pag nagkita ulit tayo…” ang wika ko. “Ganun? sige aabangan kita lagi dun malapit sa sinehan ha… Syenga pala.. TRICIA!” ang wika niya sabay abot ng kamay sakin. “Makoy. Iba ka rin eh no!” ang wika ko.

Nasa bahay nako. Inilabas ko ang isanlibong buong ibinigay ni Tricia sakin. napangiti ako nang mapansin ko ang nakasulat sa pera… ang pangalan niya at ang numero ng telepono.

h1

LRT Scandal

Nobyembre 6, 2008

chupa-jakol-lrt-tren-kolboy-lalaki-suso

“O Makoy eto nang baon mo o!” ang wika ng mama ko. Alas-Nueve na nang umaga. Alas-Diyes ang pasok ko. Mula sa bahay namin eh maglalakad pako papuntang LRT Doroteo Jose Station. Malapit-lapit na rin naman kaya minamani ko ang paglalakad. Punuan sa LRT yung ganoong oras. Siksikan talaga.

Hindi ka na pwedeng maghintay pa dahil lagi namang PUNO ng TAO ang susunod na mga tren. Lagi akong sa bandang dulo napupunta. Palagi rin namang siksikan. Wala nang pakelamanan sa loob ng tran. Siksik kung siksik talaga. Habang umaandar ang tren, gumagalaw rin ang mga tao sa loob nito. nag-se-sway sila, kasama na ako. May isang kamay na bumabangga-bangga sa pundilyo ng pantalon ko. Hindi ko na pinapansin dahil talaga namang siksikan na ang lahat. Nakatalikod ako sa taong nagmamay-ari ng kamay na iyon.

Habang tumatagal mas napapadikit na yung kamay niya sa harapan ko. Hanggang sa napansin ko na lamang na hawak na niyang talaga ang naninigas ko na noong kargada dahil sa sensation nang pagpisil-pisil niya. Hindi ko siya pinigilan. Nasarapan ako eh. BAKIT BA? Habang tumatakbo ang tren, tumatakbo rin ang kamay niya, mas nagiging MAPANGAHAS. Ibinaba niya ang zipper ng pantalon ko. Medyo nahihiya ako na baka me nakakita. Pero dahil nga siksikan tingin ko naman walang nakakapansin. Nakadikit na ako sa pintuan. Pareho kaming nakatayo. Hinimas-himas niya ang alaga ko na nasa loob pa ng puting brief ko. Di-nagtagal hawak na niya ang tarugo ko. Pinipisil-pisil, hinimas-himas, jinajakol-jakol. Bago magbukas ang pinto ng tren sa bawat istasyong hihintuan nito… mabilis rin niyang ipinapasok sa pantalon ko ang tarugo ko.

Pagdating sa GIL PUYAT STATION, dun ako bumaba. Malapit na doon ang eskwelahan ko. Malapit na rin doon ang EGI Mall. Inakbayan niya ako at binulungan, “Sama ka sakin, babayaran kita!” ang bulong niya. Eh PERA na naman ang usapan kaya sumama ako sa kanya. Pumasok kami sa EGI Mall. Bago pa ang EGI Mall noon. Kakaunti pa ang mga stalls. Pumasok kami sa isang stall na PHOTO STUDIO na maliit lang. Parang Tronix. Me susi siya. malamang doon siya nagtatrabaho. Hindi na niya binuksan ang ilaw, medyo maliwanag naman sa loob ng STUDIO. Dali-dali niyang hinubad ang pantalon ko, saka ang brief at pinaupo ako sa upuan. Mabilis niyang naisubo ang kargada ko. Chinupa niya ko nang chinupa. Sarap na sarap siya sa kanyang ginagawa. “Anlaki ng ulo syeeet!” ang wika niya. Napapangiti lang ako. Hanggang sa umabot sa sukdulan at nilabasan ako sa BIBIG niya. “Ang sarap talaga ng katas ng bata!” ang wika niya ulit. Napangiti ulit ako. Pinunasan niya ng tissue ang kargada ko. Sinuot ko kagad ang brief at pantalon ko. “Kain muna tayo!” ang wika niya. Pumunta kami sa Mcdo. Kinakausap niya ako habang kumakain kami.

Photographer: Ilang taon ka na?
Makoy: magtetrese po sa july.
Photographer: San ka nag-aaral?
Makoy: Jan po sa PCA.
Photographer: Ah, minsan sunduin kita jan ha? okay lang ba?
Makoy: Bahala po kayo.
Photographer: San ka nakatira?
Makoy: Malapit po sa Recto.
Photographer: Anong oras uwian niyo?
Makoy: Depende po. Pag MWF 5pm uwi ko. Pag TTH naman 6pm.
Photographer: Ah ganun ba? Sige sunduin kita minsan. Ano ngang pangalan mo?
Makoy: Makoy po.

Pagkatapos namin kumain, binigyan niya ako ng 500 Pesos. Sa kanya pala yung Photo Studio doon sa Mall. Binigay niya rin sakin ang landline niya sa bahay. Anytime daw na kailangan ko siya punta lang daw ako sa Studio – bibigyan niya daw ako ng malaking-malaking discount pag nagpa-picture ako doon. Hindi na ako pumasok ng school, nanood na lang ako ng sine.