Archive for Agosto, 2008

h1

Ito ang TAMA!

Agosto 30, 2008

Ilang linggo na rin ang nakakaraan… wala nang friction between me and sa kaibigan ko. Siguro iniwasan ko na rin, baka kasi humantong pa sa kung saan. Mabuti na rin yung nag-iingat. Madalas niya akong tinetext:

“Do you really love me?”

“If you don’t love me… FINE! alam ko naman sa simula pa lang na nagpepretend ka lang na mahal moko eh!”

“I Hate You!”

Madalas nababadtrip ako. Pano ba naman kasi, lagi na lamang bang ganun? Eh wala naman kaming usapang mahal ko siya bilang karelasyon eh. I told her from the very start na I Love Her because she is my FRIEND. Siguro iba nga talaga ang babae pag nagmahal. Hindi na rin kami masyadong nagdidikit at nagkukuwentuhan na gaya ng dati. Kamakailan, nag-inuman kami ng bestfriend kong si Arn na dating asawa naman niya. Naitanong ko kay Arn… “Mahal mo pa ba siya?” na walang gatol namang sinagot niya ng “Oo… SOBRA!” hindi na lang ako umimik. Siguro hudyat na yun para tuldukan ko na ngang talaga kung anuman ang namamagitan saming dalawa ng dating asawa niya.

Kailan lang. Napapansin ko nagiging CLOSE silang dalawa. Natutuwa ako. Pero hindi ko alam kung bakit tila me sundot pa rin sa puso ko. Medyo may kirot… pero siguro naninibago lang ako o kaya eh naiilang. Napapansin ko nagiging masayahin na naman siya, pakanta-kanta, pangiti-ngiti. Siguro panahon na para hayaan ko na sila. Yun naman talaga ang dapat eh. Siguro naman wala na talaga akong PAGMAMAHAL na nararamdaman sa kanya – hanggang KAIBIGAN na lamang kumbaga.

h1

Kinamay Na Lang…!

Agosto 26, 2008

Madaling-araw. Masaya kaming kumakain ng Lucky Me Spicy Hot Beef na binudburan ko ng sandamakmak na Paminta (to the point na madilim na ang sabaw) at nilagyan ng ilang pirasong sili. Sobrang anghang na pero masarap kainin. Nagtututulo na nga ang mga pawis namin sa buong katawan.

“natatae ako…” ang biglang nasabi ni Son. “kadiri ka naman, nakita mo nang kumakain tayo dito bigla kang babanat ng ganyan…” ang sagot naman ni Noy. “me tubig ba sa banyo?” ang muling wika ni Son. Pero dahil isang napakatamad na tao ni Son eh pinagtripan ko siya. “wala nang tubig, buhatin mo na lang yung isang timba sa baba (kasalukuyan kaming nasa second floor)…” ang sagot ko.

Dahil taeng-tae na nga si Son eh no choice siya kundi buhatin ang malaking timba mula sa baba. Pagpasok na pagpasok niya sa banyo… “taena naman to oh, eh puno pala tong dalawang drum niyo eh!” ang asar na sabi niya. “pasensiya ka… di mo muna tiningnan..” ang sagot ko na tatawa-tawa naman si Noy. Matapos ang kinse-minutos eh sumilip si Son mula sa pintuan ng banyo… “Mak, barado ata yung kubeta niyo..” ang medyo nahihiya niyang wika. “Hindi yan barado… baka naman sobrang lalaki ng tae mo kaya bumara, pang NORMAL na tao lang kasi yan.” ang natatawa kong sagot. Bumalik siya sa banyo. Habang mahina namang tawa kami nang tawa ni Noy.

Maya-maya sumilip na naman siya. “eh Mak, isang bilog na lang pero hindi ko ma-flush kasi bumabalik-balik. Nakalutang kasi eh…” ang sabi niya. “O diba hindi barado. baka naman me hangin sa loob yang tubol mo”, ang natatawa ko pa ring sagot. Lumobo na ang sipon ni Noy sa katatawa. Pumasok ulit siya sa banyo, pero maya-maya eh… “Mak, asan yung sabon niyo?” ang sabi niya. “baboy mo ah, hindi pwede…” ang sagot ko.

“Buti naman at napalubog mo…” ang wika ni Noy na natatawa pa rin. “Hindi ko napalubog – dinampot ko kaya tsaka shinut ko sa butas sa gilid…” ang naiirita niyang wika ke Noy. Napahagalpak kaming dalawa sa katatawa sa kababuyan ni Son. “eh ano magagawa ko eh ayaw nga lumubog, eh kung me pumasok!” ang seryoso niyang wika. “dapat tinusok mo ng tingting… hindi mo kinamay. EEEEEEWWWWW!” ang pang-aasar naman ni Noy.

Sa sobrang asar ni Son eh umuwi na siya sa bahay nila at hindi kami kinausap ng ilang araw. He’s so KADIRI kaya!

h1

Wasakan…!

Agosto 23, 2008

Marami akong sikreto, karamihan dito eh alam ni Son. Siguro kasalanan ko rin kung bakit minsan, lalo at nakakainom ako eh ipinapakita ko sa kanya ang mga ginagawa kong kabulastugan… kagaya na lamang nang pakikipag-sex. Malamang sa mga hindi ko yun karelasyon, mga one-night stand na walang puknat.

Hindi ko man sinasabi sa kanya ang damdamin o nararamdaman ko – lalo sa ISANG TAO. Eh marami pa rin siyang nalalaman na tungkol sa IBANG TAO.

Binago ko iyon. Naging malihim ako. Wala na akong ipinapakita sa kanyang anumang bagay na maaari niya MULING IKWENTO sa ibang tao. Minsan sa sobrang CLOSE at PAGTITIWALA mo sa ibang tao… siya mismo ang SISIRA sa iyo. Yun ang natutunan ko.

Nabigla na lang ako nang ikuwento niya sa kasalukuyan kong karelasyon – ang LAHAT ng mga SIKRETO namin. Bakit ba niya bigla na lamang sinambulat sa pagmumukha namin ang lahat ng mga nalalaman niya tungkol sa akin? Ang kapal ng mukha niyang ipagduldulan ang NAKARAAN ko sa aking KASALUKUYAN! Wala akong magawa – Pinigilan ko siya sa paglalabas ng BAHO ko… pero parang biro lang sa kanya ang bawat salita ko at lalo pang ibinuyangyang ang mga LIHIM KO.

Naiinggit siguro siya sa akin. Kung bakit sa isang iglap ay nagbago ang landas na tinatahak ko. Naiinggit siya dahil hindi siya kasintapang at singgaling ko. Minsan naisip ko – HINDI KO SIYA KAIBIGAN. Bakit ba naman kasi kinakailangan niyang SIRAIN ang isang bagay na NAISAAYOS ko na.

h1

TAG – Tagtagan na toh!

Agosto 23, 2008

First time akong nai-TAG ng mga friendships *assuming* ko dito sa blog na sina AGA at WEI VINES (nagsabay pa kayo noh!) Pwes! pipilitin ko itong sagutin sa abot ng aking makakaya…

1. Four places I go over and over:

1) Sa Room ko – relaxed kasi ako pag nandun ako… as in! doon ako nagpapaka-emo!
2) Sa Morayta – kahit saang PC-han doon, para mag-blog at magdownload ng porn.
3) Sa Living Room – para manuod ng DVD at TV… (tambay lang eh!)
4) Sa Videoke Bar – masarap uminom kapag kumakanta…

2. Four people who e-mail me regularly:

1) Friends (officemates dati tsaka klasmeyts!)
2) Lina ng Jobstreet (i wonder kung sino ba siya?)
3) Friendster Alerts
4) WordPress Alerts

3. Four of my favorite places to eat:

1) HOUSE namen – basta TRIP ko yung ulam.
2) Jollibee – ewan ko nga ba! Pag nakikita ko yung place nasisiyahan na agad ako.
3) KFC – sarap kasi ng Mashed Potato eh…
4) Tapsilogan sa Kanto – lalo pa at katatapos lang uminom sa videokehan.

4. Four places i’d rather be:

1) DUBAI – gusto ko nang magwork dun para naman guminhawa ang buhay namen.
2) THAILAND – second choice ko (namimili pa?) kasi hindi na kailangan VISA.
3) KOREA – gusto ko ng place (dahil siguro sa mga korean movies) at syempre work din.
4) PINOY DREAM ACADEMY o PINOY BIG BROTHER HOUSE – basta lang…

5. Four TV shows I could watch over and over:

1) Pinoy Dream Academy
2) Pinoy Big Brother
3) Nip/Tuck
4) CSI

6. Four PEOPLE I think will respond:

1) Black Soul – dahil astigin siya…
2) Petitay – dahil mukha naman siyang mabait sa mga posts niya…
3) Roland – dahil mukha siyang hindi pahuhuli…
4) Naglalambingnacute – dahil malambing na siya KYUT PA!

h1

Gamitan…

Agosto 18, 2008

“Makoy si Mario daw!” ang tawag sakin ng ate ko makalipas kong marinig na mag-ring ang telepono namin. Agad kong kinuha ang telepono mula sa kanya at kinausap ang kaibigan kong si Mario. Kamakailan lang eh nasa bahay namin si Mario at ipinakilala ko siya sa kaibigan kong si Arn. “O, napatawag ka?” ang agad kong sagot. “May titi ba jan?” ang wika niya. “Tangna mo – nangangati ka na naman.” ang natatawa kong sagot.

Silahis si Mario – mga dalawang taon ko na rin siyang kaibigan. May dalawa siyang anak na nagkokolehiyo na at asawang ubod ng selosa. Nakilala ko siya mula sa kaibigan kong Kolboy. Pulis si Mario at hindi Mario ang tunay niyang pangalan.

“Punta ako diyan! Inuman tayo!” ang aya niya sa akin na sa tono ng boses niya eh parang nakainom na siya. Pumayag ako, agad kong tinungo ang bahay ni Arn para isama ang kaibigan ko – yun kasi ang bilin ni Mario. Kanina pa pala siya naghihintay sa suki naming Videoke Bar at nakainom na nga ang gago. Umorder kaagad ako ng dalawang Redhorse at pulutan na rin. Magkatabi sila ni Arn samantalang nasa harapan naman nila ako. Pangiti-ngiti lang si Arn habang nagbibiruan kami. “Mak, wala akong brief – kakamadali ko hindi nako nagatubiling maghanap…” ang bulong sakin ni Arn. “Ano yun? Ready to Fight?” saka kami nagkatawanang dalawa. Habang umaandar ang oras – palakas ng palakas ang tama ko at parami nang parami ang boteng nasa ibabaw ng mesa. Kitang-kita ko kung paano himas-himasin ni Mario ang kargada ni Arn. Pinipigilan ko siya kasi baka nga naman me makakita. Pero sinabihan naman ako ni Arn na ayos lang daw yun – para naman daw akong bago nang bago.

Matapos kaming mag-inuman, dumiretso kami sa van ni Mario na nakapark lamang sa gilid. Ayaw ko mang sumama sa loob eh pinipilit nila ako. Nilang dalawa mismo. Wala silang pakialam – Wala silang kahihiyan. Tinted ang salamin kaya hubo’t-hubad si Arn. Habang pinagsasawaan naman ni Mario ang katawan niya eh pangiti-ngiti pa sila sakin pareho. Matapos ang ginagawa nila. Binigyan ni Mario ng pera si Arn – inaabutan niya rin ako pero hindi ko tinanggap. “Ang yabang mo naman… pero SALAMAT ULIT HA!” ang pasasalamat ni Mario sakin.

Ilan na nga bang kaibigan ko ang ipinakilala ko kay Mario. Lampas sampu na rin. Puro isang beses lang. Pwera na lamang si Arbie, kinse-anyos, na nagamit niya ng tatlong beses… kung saan eh nabigyan siya ng cellphone ni Mario at pangpainom niya nung nakaraang birthday niya.

Halos lahat ng mga KA-TROPA ko eh nagpapagamit sa Bakla. Lahat me karanasan na at tila sanay na sa ganitong gawain. Hindi ako magmamalinis o magkakaila, ilang beses na rin akong natikman ng bakla – iba-iba. Pero hininto ko na ang ganitong gawain. Hindi ako BUGAW. Pareho nilang GINUGUSTO ang mga nangyayari, pareho silang nakikinabang sa isa’t-isa. Pareho silang nakangiti pagkatapos ng LAHAT. Tagapamagitan lamang ako… tila Kupidong pumapana ng LIBOG ng isa’t-isa. Tinutulungan ko sila pare-pareho. Pero minsan nahihiya rin ako sa sarili ko. NORMAL ang lahat ng ito sa ginagalawan kong MUNDO.

h1

Noon at Ngayon

Agosto 10, 2008

Dire-diretso lang akong naglalakad. Hindi man ako nakatingin nang direkta, alam kong may nakasilip sa bintana nila. Hindi ko na pinansin kung sinuman iyon, basta’t diretso lamang ang tingin ko.

“Makoy….!” ang sigaw ng isang pamilyar na boses na mula sa bintana nila. Lumingon ako at ngumiti. “Oy… tara PC tayo, baba ka!” ang tangi kong naisagot sa kanya. Abot-tenga ang ngiti niya at sinabing hintayin ko lamang siya at bababa na siya. “Kala ko hindi moko papansinin eh!” ang nakangiti niyang wika. “Bakit naman hindi kita papansinin? Ungas ka talaga no?” ang sagot ko naman.

Medyo nagkamustahan kami. Nagkuwentuhan sa mga latest happenings sa mga buhay namin. Ni hindi kami nakakadama nang kaunting pagkailang sa isa’t-isa bagamat iba pa rin ang pakiramdaman namin habang magkasama. Sa sandaling panahon lamang ay masyado nang maraming malulupit at matitinding pangyayari ang namagitan sa buhay namin. Ilang beses naming nasaktan ang damdamin nang isa’t-isa at ilang beses ring muntik nang magkasakitan nang pisikal. Hindi man namin maamin sa mga sarili namin, talagang hindi na maibabalik pa ang nasira naming pagkakaibigan. Wala na ata kaming tiwala sa katapatan ng bawat isa. Nasira ang lahat NOON dahil sa iisang tao. Naayos rin naman ang lahat makalipas ang medyo matagal na panahon, at ang iisang tao pa ring iyon ang DAHILAN ng pagkakasira naming dalawa NGAYON. Pero mas MATINDI nga lamang ang sa ngayon.

Wala akong balak na makipaglaban dahil sa rasong nanira sa amin ngayon, na sumira sa amin noon. Pero wala akong magawa kundi ang harapin ang katotohanang DAMAY na ako sa natatanging RASON na iyon na nagbibigay ng matinding pasakit sa buhay niya. Siguro mananatili kaming ganito sa mas mahaba-haba pang panahon. Sa ngayon ayos kami, pero hindi ko na kontrolado ang anumang mangyayari.

Ang rason noon, MAHAL ko pa pala ang ex-girlfriend ko na noo’y girlfriend niya, pero mas pinili siya ng babae at pinilit ko pa ring ipinaglaban kahit BIGO ako.

Ang rason ngayon, naghiwalay na sila ng asawa niya kahit mahal na mahal niya pa ito at sinasabi naman ng asawa niya na ako na ang MAHAL nito, kahit lumipas na ang damdamin ko dito.